در 10 سپتامبر 1996، سکته‌ای در نیمکره چپ مغز جیل بولت تیلور، محقق مغز 37 ساله‌ای از دانشگاه هاروارد، رخ داد. او در عرض چهار ساعت شاهد زوال مغزش تا نقطه‌ای بود که دیگر نه می‌توانست راه برود، نه حرف بزند، نه بخواند، نه بنویسد، و نه جنبه‌ای از زندگی‌اش را به یاد بیاورد. در تمام طول این چهار ساعت، او بین سرخوشی مغز راست شهودی خود (که در آن احساس سعادت و آرامش مطلقی را تجربه می‌کرد)، و مغز چپ منطقی‌اش (که درک می‌کرد سکته کرده)، در نوسان بود. هشت سال طول کشید تا جیل به طور کامل بهبود یافت. آن سکته برای تیلور موهبت و مکاشفه‌ای بود که به او آموخت با قدم گذاشتن به سمت راست مغزمان می‌توانیم احساس سعادتی را رو کنیم که اغلب پرچانگی مغزمان آن را به حاشیه می‌راند.